Review AD Rotterdam (in Dutch)

Theaterpubliek even blind in het donker bij Stef Bos
Maandag, 23 april 2012 / pagina 5
CAPELLE AAN DEN IJSSEL

De voorstelling In Die Donker, van Stef Bos en de blinde Zuid-Afrikaanse pianiste Ster, was zaterdag een bijzondere ervaring: de zaal bleef pikdonker. Voor Astrid van der Waard is het normaal om het podium niet te zien, zij ziet nog maar 5 procent. Als je visueel niets mankeert, is een bezoek aan het Isala theater in Capelle aan den IJssel een eitje. Je arriveert zelfstandig en kijkt waar de rij het kortst is om iets te drinken te bestellen. Maar voor de 57-jarige Astrid ligt dat anders. Een gezwel op de kruising van de oogzenuwen ontnam 95 procent van haar zichtvermogen. ,,Ik zie alleen gele stippen en zwarte gaten.” Omdat kijken erg vermoeiend is, doet ze haar ogen vaak lekker dicht. Luisteren kost haar minder energie. Ook zonder te iets te zien, voelt ze sfeer van het theater. Haar voeten schuifelen over het dikke tapijt in de richting van de grote zaal. Met het licht nog aan vertelt Stef Bos in de grote zaal over zijn Zuid-Afrikaanse schoonzus Ster. De pianiste en componiste werd zonder oogballen geboren en ziet letterlijk alleen zwart. Zodra Ster het podium opkomt en een toets aanslaat op de vleugel, doven de lichten. Het is stil, mensen proberen hun ogen te laten wennen aan het donker. Alleen de nooduitgangen verspreiden een vage groene waas. Sommige bezoekers geven zich, net als Astrid, direct over aan de zintuigelijke sensatie in het donker. Anderen schuiven nog onrustig op hun stoel. De muziek lijkt heel dichtbij, oren staan gespannen. Het simpele kuchje van een achterbuurman verstoort de concentratie. Dan klinkt de stem van Stef Bos, hij draagt gedichten voor. Automatisch zoeken ogen in de richting van het podium. Waar in dat zwarte gat zal hij staan? Na vier nummers staan drie bezoekers op. Astrid hoort ook dat er mensen weglopen en fluistert: ,,Zouden ze naar toilet moeten of zijn ze bang in het donker?” Dan draait ze haar hoofd weer naar het geluid en sluit haar ogen. Ze geniet, even hoeft ze niet haar best te doen iets wél te zien. Als na het laatste gedicht op pianomuziek de lichten langzaam aangaan, draait Ster zich om in de richting van het publiek. Wie iets kan zien, ziet een knappe blonde vrouw met een zwarte bril op. Op haar beurt hoort zij het harde applaus.

JITSKE-SOPHIE VENEMA

(c) 2012 alle rechten voorbehouden

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s